Jak rozliczać kierowców, którzy pracują poza terenem Polski?
Zamieszczono: 2009/07/29, Patryk Gust
Twoi kierowcy wykonują swoją pracę w krajach EU z wykluczeniem Polski? Zastanawiasz się, jak w ich przypadku prawidłowo obliczyć ich czas pracy oraz diety za podróże służbowe?
To,
że pracujący w Twojej firmie kierowcy wykonują pracę w krajach UE z
pominięciem Polski, nie jest podstawą tego, aby nie stosować norm
wynikających z przepisów krajowych. Jeżeli zatrudnieni przez Ciebie
kierowcy wykonują swoje obowiązki w ramach stosunku pracy, to
obliczając obowiązujący ich czas pracy, należy mieć na uwadze przepisy
ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz wynikające z
rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85/EWG z 20 grudnia 1985 r. normy
określające czas prowadzenia pojazdu, obowiązkowe przerwy i odpoczynek.
Słuszność takiego postępowania potwierdza treść art. 3 ustawy o
czasie pracy kierowców, który stanowi: „Przepisy ustawy nie naruszają
postanowień zawartych w rozporządzeniu nr 3820/85/EWG i Umowie AETR".
Jeśli
natomiast współpracujesz z kierowcami na podstawie umów cywilnoprawnych
(zlecenia), to wtedy powinieneś stosować przepisy unijne, m.in.
powołane wyżej rozporządzenie nr 3820/85/EWG z wyłączeniem ustawy o
czasie pracy kierowców, która zgodnie z jej art. 1 pkt 1 znajduje
zastosowanie wyłącznie do kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku
pracy.
Jak prawidłowo obliczyć diety?
Jeżeli
pracownik - kierowca wykonuje pracę poza granicami Polski, a jest
zatrudniony na podstawie umowy o pracę, to nie ma powodu, aby nie
stosować przepisów prawa pracy obowiązujących w RP.
W związku
z tym do obliczania diet dla takich kierowców należy stosować przepisy
wykonawcze wydane na podstawie art. 775 § 2 kp, a więc rozporządzenie
Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wysokości oraz warunków
ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w
państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży
służbowej poza granicami kraju.
Warunkiem uprawniającym kierowcę
do nabycia prawa do diety jest odbywanie przez niego podróży służbowej.
Podróżą służbową jest wyjazd pracownika na polecenie pracodawcy poza
miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałe
miejsce pracy w celu wykonania zadania służbowego. Sąd Najwyższy
wskazał, że podróżą służbową jest wykonywanie zadania określonego przez
pracodawcę poza miejscowością, w której znajduje się stałe miejsce
pracy pracownika, w terminie i miejscu określonych w poleceniu wyjazdu
służbowego (wyrok SN z 30 maja 2001 r., I PKN 424/00, OSNP 2003/7/172).
Jeżeli
więc kierowca stale przebywa za granicą w określonym mieście, w którym
ma zagwarantowaną możliwość mieszkania, wyżywienia w okresie przerw
między kolejnymi kursami, i z tego miejsca odbywa podróże służbowe
(przewozi towar), to za każdą z podróży powinien otrzymać dietę i inne
należności z tego tytułu.
Natomiast, moim zdaniem, nie nabywa
prawa do diety za czas przebywania w „bazie wypadowej", z której
wyjeżdża w podróż. Najlepiej wówczas wpisać w umowie miasto, w którym
mieszka, jako miejsce świadczenia pracy.
Jeżeli natomiast
pracownik nie ma stałego miejsca pracy za granicą, z którego wyjeżdża i
do którego po wykonanej pracy wraca, tzn. miejsca oddelegowania, to
wówczas należy mu wypłacić dietę i inne należności z tytułu podróży
służbowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami, gdyż znajduje się on
nieustannie w podróży służbowej.
Źródło: www.firmatransportowa.pl
